004 : [EC]Story Event 00 Ver.จับฉ่าย

posted on 11 May 2013 19:23 by sevengirl7

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

NOTE : ส่วนหนึ่งของกิจกรรม

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ!!!!

 

กรุณากด F5 เบาๆจนกว่าธีมจะเป็นสีโทนขาว – ดำ นะคะ!

 

กดเบาๆนะเดี๋ยว F5 เจ็บ #....

 

#คุณเพ่อนทำโค้ดให้ แต๊งกิ้วมากมายค่ะ

 

 

เริ่มกันที่....

 

---------------------------------------------------

 


เรื่องราวเมื่อย่างก้าวเข้าสู่คาเมล็อต คุณเป็นใคร มาจากไหน และมายังนครแห่งนี้เพื่ออะไร...

"เจ้าชื่ออะไร?"

"ข้า... แฟร้ง..."

"มาที่นี่ทำไมหรือ"

"ข้ามาเพื่อที่จะเป็นอัศวิน"

"เป้าหมายของเจ้า..คือสิ่งใดกัน..."

"…......"

"เพื่อตามหาพี่ชายของข้า... จะพาเขากลับไปอย่างปรอดภัย..."

 

เพราะข้า... จะต้องปกป้องคนสำคัญของข้าให้ได้...

 

#เหตุผลของแฟร้งมีแค่นี้จริงๆนะ...

 

อย่าถามว่าทำไมมีแต่ของแฟร้ง ของนิกซ์ย้อนไปที่ >>นี่<< เลยค่ะ

 

 

 

อีเว้นจับอาจารย์ของสองพี่น้อง

 

ของน้องสั้นเริ่มที่น้องก่อนแล้วกัน

 

---------------------------------------------------

 

บันทึกของแฟร้ง

 

ข้าเองก็จำอะไรไม่ค่อยได้หรอกนะ นอกจากความวุ่นวายทุกอย่างที่เกิดขึ้น ปิศาจ หรือการก่อเรื่องจนเหล่ามอร์เดรดต้องปะทะกับท่านอาเธอร์

 

แต่ตัวข้าเองก็คิดว่าทุกอย่างผ่านไปได้สวย...

---------------------------------------------------

 

“สรุปจะขึ้นเกวียนปะ วิ่งไปวิ่งมาแบบนี้มันช้าจะตาย”

 

เสียงของราเอลดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายในหมู่นักเรียนอัศวินหน่วยมอรเดรด หลังจากพยายามเดินตามอาจารย์กันมาด้วยเวลาอันแสนยาวนาน แต่เหล่ามอรเดรดก็ยังคงไม่ไปไกลเกินกว่าตลาด

 

ดูเหมือนพวกเขาอาจจะต้องพึ่งเกวียนจริงๆ

 

“เอ้า ขึ้นเกวียนครับ ขึ้นเกวียน” โนอาเตรียมเชือกที่เจ้าตัวไปเอามาจากไหนไม่รู้เพื่อที่จะล่ามม้า

 

ว่าแต่ม้าล่ะ...

 

ยังไม่ทันที่คำถามทั้งหมดในหัวของแฟร้งจะถูกตอบ เรมก็จัดการลากทุกคนขึ้นเกวียนไปเสียก่อน

 

จะขับเกวียนทั้งๆที่ยังไม่ได้ล่ามม้าเนี่ยนะ...

 

“เอาไปสั่งขอทานให้ไปขัดขวางอาจารย์ก่อนเถอะ!”

 

ก่อนจะทำอะไรช่วยตอบข้าก่อนได้มั้ย

 

 

เอ็งยังไม่ได้ถาม

 

 

“ ขอทานไปวังเอาของฟรีกันหมดแล้วครับ!!” โนอาเอ่ยขึ้น พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของราเอลที่ดังตามขึ้นมา ดูเหมือนเจ้าตัวจะสติแตกไม่น้อย แต่เจ้าเป็นเป็นประกาศเองนะว่าที่หน้าวังมีของแจกฟรีน่ะ...

 

 

“งั้นช่างเหอะ! ใครรู้บ้างว่าจารย์อยู่ไหน!”

 

“อาจารย์อยู่ในป่าทางใต้ล่ะ!” โดเฟนเอ่ยขึ้น

 

“ทำไม...ทำไมกัน...ทำไมอาจารย์หนีไปเร็วขนาดนั้น...” และเฟียคาร่าที่ดูท่าเหมือนจะไม่ไหวแล้ว

 

 

แหงสิ เจ้านั่นเปิดฮู๊ดปิดหน้ามาตลอดทาง

 

 

“ข้ามแม่น้ำ..ไปทางโรงเรียนสินะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราข้ามแม่น้ำตรงประตูทางเข้าหน่วยกาเวนก็ได้ ตอนนี้หาม้าก่อนเถอะ” ราเอลกลับมาวุ่นวายกับการหาม้าอีกครั้ง

 

และดูเหมือนความวุ่นวายในหน่วยมอรเดรดยังไม่มากพอ

 

ก็มีชายหนุ่มท่าทางแผลกๆคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยกับพวกเขาอย่างจริงจัง...

 

“นี่น้องชาย รู้รึเปล่า .... แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะ ... ข้าน่ะ .... มีสองขาเว้ยเฮ้ย !!?”

 

 

และพี่ท่านก็ทำเสียงท่าทางน่าตกใจน่าดู...

 

 

 

ข้าก็มีสองขา น่าตกใจตรงไหนกัน...

 

 

 

“เดี๋ยวๆ นั่นหลวงพ่อนี่” ราเอลเอ่ยขึ้นพร้อมชี้ไปทางหลวงพ่อที่กำลังขี่ม้าเหยาะๆอยู่ “รู้แล้ว ฉีกไบเบิ้ลมาทำเชือกแล้วแย่งม้าเหอะ”

 

 

“เออว่ะ งั้นฉีกนี่ทำเชือกแทนก็แล้วกัน” ว่าแล้วราเอลก็ถอดเสื้อคลุมออกมาฉีกทำเป็นเชือก

 

“สหายม้าาาาาา ตัวไหนอยู่แถวนี้มาช่วยเราหน่อยยยยยย” หลังจากที่วุ่นวายอยู่กับการหาม้า ก็เหมือนสวรรค์โปรด..

 

ม้าของหลวงพ่อเกิดดีดเจ้าของร่วงจากหลังและควบมาหาเกวียนเสียอย่างนั้น...

 

 

“เยี่ยม!” ราเอลร้องขึ้นพร้อมกันไปเอาม้ามาเทียมเกวียนจนได้ “ช่วยหน่อยนะ ไปที่โรงเรียนเลย!!”

 

“เอาล่ะ.. จะวิ่งยาวล่ะนะครับ..” โนอาเอ่ยขึ้น “จะไปได้หรือยังฮะ” แต่ราเอลก็เกิดว๊ากขึ้นมาอย่างหัวเสีย

 

“โอเค เกาะแน่นๆละครับ” ว่าจบโนอาก็จัดการตระตุกบังเหียนควบไปทางทิศตะวันตกอย่างรวดเร็ววิ่งไปตามถนน ชนบ้างไม่ชนบ้างแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี (...)

 

แต่แล้ว...

 

 

เมื่อเกวียนและม้าวิ่งมาใกล้เขตโรงเรียนแล้วเหล่ามอรเดรดก็สังเกตุเห็นใครบางคนยืนหักนิ้วอยู่ที่หน้าประตูและมีเอ็กซ์คาลิเบอร์เสียบอยู่ที่เข็มขัด

 

 

“ใคร-เป็น-คน-ก่อ-เรื่อง!!”

 

 

กษัตริย์อาเธอร์คำรามลั่นด้วยความโกรธ

 

ทันทีที่ได้ยินเสียงดังลั่น โนอาก็รีบดึงสายม้าหักหลบอาเธอร์ หากแต่อาเธอร์ก็สามารถกระโดดขึ้นหลังม้าและบังคับให้มันหยุดได้อย่างง่ายดาย

 

“ข้าว่า.... เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ...”

 

 

 

-------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

บันทึกของฟินิกซ์

 

ก่อนเริ่มจับอาจารย์กันทุกคนท่าทางเตรียมพร้อมกันน่าดู...

 

ข้าวอมอัพรอในขณะที่คนอื่นๆก็ต่างเตรียมตัวเองเช่นกัน แต่ดูเหมือนพวกเราจะมีปัญหากันเรื่องความสูงนิดหน่อย... ก็เอาเถอะ ยังไงก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีสินะ...

 

อาจารย์ยุยระ กับอาจารย์เอมิล มาช่วยพวกเราในกิจครั้งนี้ด้วย ขอบคุณมากขอรับ

 

เอาล่ะ...

 

 

------------------------------------------------

 

จดหมายถูกเปิดออกพร้อมกับคำใบ้ที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขาทุกคน

 

“คำใบ้ที่สองซ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง”

 

เยี่ยม...

 

เป็นคำใบ้ที่อาจารย์เซนเซสิ้งไว้ให้กับเหล่าศิษย์ของเขา ฟังดูเหมือนจะง่าย... แต่เหล่าเบดิเวียร์ก็ใช้เวลาลากหน่วยไปยังต้นไม้ที่ว่าถึงสามขั่วโมง....

 

 

 

และพบกับคำใบ้ที่แขวนอยู่บนต้นไม้

 

 

 

เยี่ยม...

 

 

 

 

อาจารย์เอมิลที่เห็นสภาพเด็กคล้ายจะล้มหน้าแหกกันจังเขย่งหยิบแล้วยื่นมาให้กับพวกเขาเสียก่อน

 

 

 

 

 

คำใบ้ที่สอง ตกถึงมืออย่างง่ายดาย...

 

 

 

“คำใบ้ต่อไปอยู่ใต้สระน้ำใหญ่ที่มีดอกบัว... พยายามเข้าล่ะ”

 

 

 

 

เยี่ยมมมมมมมมมมมมมมม

 

 

 

 

เบดิเวียร์สะเทินน้ำสะเทินบกจริงๆ!!

 

 

 

 

“ในน้ำด้วยล่ะ...” โปรดอย่าย้ำครับอาจารย์ยุยระ...

 

 

 

“เจ้าฝึกบินบ่อยนี่ฟินิกซ์...”

 

 

 

“ข้า?”

 

 

 

อย่า...ถามข้า....

 

 

 

แต่เหล่าเบดิเวียร์ก็เดินทางกันมาอย่างปรอดภัยจนถึงสระน้ำที่ว่าได้โดยมีเซอร์คอนเป็นผู้นำทาง

 

 

 

แต่ทุกอย่างก็นิ่งสนิทเมื่อมาถึง... 

 

 

 

 

ถ้าลงน้ำกันไปหมดนี่ ในสภาพแบบนี้ อาจจะเท่ากับเอาชีวิตมาทิ้งก็ได้สินะ...

 

 

ในขณะนั้น.. อาจารย์เอมิลก็เหวี่ยงเสื้อ ถกขากางเกงและโดดตูมลงน้ำไป...

 

 

 

แมนเชี่ย...

 

 

เวลาผ่านไม่ไปนานมากนัก อาจารย์เอมิลที่หัวมุดน้ำหายไปก็โผล่ขึ้นมาพ่นน้ำออกจากปาก... แล้วหาขวดต่อไปอย่างเงียบเชียบ...

 

 

 

ขวดใส่จดหมายนอนแน่นิ่งติดอยู่กับต้นไม้ในน้ำ แต่ทว่า มีกับดับเป็นหลุมประมาณสี่หลุมรอบสระ

 

 

 

แต่จู่ๆ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จ๋อม...

 

 

 

 

 

 

 

ระเบิดในมือยุยระก็จ๋อมน้ำไป...

 

 

 

 

“เฮ้ยยยย เดี๋ยวววว”

 

 

 

 

 

เอมิลหน้าตาเหลอหลามองคนปาระเบิดลงมาแล้วรีบหลบ ทว่า..

 

 

 

 

กับดับหลุมก็คาบไปแดรก...

 

 

 

 

 

 

 

ตู้ม!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การระเบิดรุนแรงระเบิดขึ้นพร้อมกับแสงประหลาดที่กระสบกับขวดจนสังเกตุได้

 

 

“ตรงนั้นหรือเปล่า?” เซอร์คอนเอ่ยขึ้น

 

 

“ไปช่วยอาจารย์กับก่อน... ข้าว่าเหมือนข้าจะเห็น” ว่าแล้วเซอร์คอนก็ลากเพื่อนๆตรงไปยังที่ที่อาจารย์เอมิลโดนหลุมคาบไป

 

 

โชคยังดี อาจารย์เอมิลที่ยังไม่ตาย(?)กำลังสำลักน้ำและพยายามคลานกลับขึ้นมา ผมเพ้าเปียกปลกหน้า พร้อมกับเอ่ยอย่างใกล้ตายกับพวกเรา

 

 

“มันมี... กับ... ดัก...ระวัง...”

 

“ข้าเห็นอะไรบางอย่างส่องแสงตรงนั้น”

 

 

“ลงไปอีกที... ขอโทษนะท่านอาจารย์”

 

แล้วเอมิลก็ถูกเซอร์คอนผลักลงน้ำไปอีกรอบโดยที่มีน้ำตาไหลผลั่กๆแต่นักเรียนหาได้เห็นไม่...

 

 

 

แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้สวย...

 

 

 

มั้งนะ...

 

 

 

 

 

 

จากสภาพ กว่าจะเอาขวดมาได้อาจารย์เองก็เกือบจะเป็นผีเฝ้าสระ...

 

และคำใบ้ที่สาม...

 

“ให้ขึ้นเนินไปที่ทุ่งหญ้าที่มีดอกไม้สีขาว คำใบ้อยู่ใต้ต้นแอปเปิ้ล”

 

 

 

เยี่ยมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

 

 

 

“ จำไว้เลยนะเซนเซย์ จำไว้เล๊ยยยยยยยยยว์,,”

 

 

เสียงหัวเราะขมขื่นผสมเเค้นของอาจารย์เอมิลดังขึ้นอย่างแผ่วเบาๆ...

 

 

หลังจากนั้นพวกเราก็นั่งพักกันไปชั่วครู่ รอจนทุกคนหายเหนื่อยก่อนจะเริ่มเดินทางกันต่อ

 

 

เป้าหมายคือ เนินที่มีทุ่งหญ้าและดอกไม้สีขาวกับต้นแอปเปิ้ล

 

 

ที่นั่นปรากฏขวดสี่ขวดที่ถูกผูกเชือกอยู่กับลำต้นของต้นแอปเปิ้ล

 

 

 

 

หากแต่...

 

 

 

 

เหล่าเบดิเวียร์ไม่ได้รู้เลยว่าแต่ละขวดนั้นมีกลไกกับดักที่แตกต่างกันออกไป...

 

 

“ตัดเลย...” เซอร์คอนเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอาทวนตัดขวดซักคนแบบระมัดระวัง

 

 

เพียงเท่านั้น กลไกหลุมก็เริ่มทำงาน...

 

 

“ เฮ้ยยยยยย  ฟหกกด้่ห่ยกวดาก่หสสวยกนด”

 

 

เอมิลสครีมลั่น และตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนจากหลุม

 

 

อยู่ดีๆพื้นตรงที่อาจารย์เอมิลยืนอยู่ก็เกิดทรุดลงไปทำให้เอมิลพลาดตกลงไปพร้อมกับขวดนั่น...

 

 

 

 

 

“อ๊ากกกกกกกกก เจ็บบบบบบบ”

 

 

 

 

ก๊อง!

 

 

 

 

ตามด้วยขวดที่ตกลงไปในหลุ่มหล่นแหม่ะลงกลางหัวอาจารย์อย่างแม่นยำ..

 

 

ยุยระไม่รอช้าที่จะปามีดไปตัดเชือกขวดที่สอง และขวดที่สามตามกับไป

 

 

หากแต่ทั้งสองขวดก็กลิ้งหลุนๆลงจากภูเขาหลุมไป...

 

 

“ขวดสุดท้ายล่ะ!” ยุยระร้องลั่นพร้อมกับปามีดไปตัดเชือกขวดสุดท้าย

 

 

ชะตากรมมของขวดสุดท้ายก็กลิ้งลงหลุมไปเหมือนกับขวดอื่นๆ

 

 

แต่ก่อนอื่น พวกเราได้หันไปช่วยอาจารย์ที่ตกลงไปในหลุมให้ขึ้นมาพร้อมขวดซะก่อน...

 

 

“ อ.เอมิลรอดแล้วก็ไปกู้คำใบ้กันเนอะ”

 

 

 

 

แต่ทว่า...

 

 

 

 

 

ผีเสื้อบินมา...

 

 

 

 

บินมา....

 

 

 

 

โอ้ลั่ลล้า....

 

 

 

 

ลงไปเกาะขวดที่อยู่ในหลุม...

 

 

“อ๊ะ ...คุณผีเสื้อ...” เรย์ลินน์ไม่รอช้าที่จะลากเหล่าเพื่อพ้องตามมันไปอย่างง่ายดาย....

 

“ขออำนาจแห่งดวงดาว และธรรมชาติทั้งหลายจงช่วยพวกของลูกด้วย” ซิกนัสเรื่องสวดอะไรประหลาดๆขึ้น...

 

 

 

 

 

และ...

 

 

 

 

 

 

โครม!

 

 

เหล่าเบดิเวียร์ลงไปนอนกองกับอยู่ในหลุมอย่างสวยงาม...

 

 

เจ็บ.... จุงเบย...

 

 

“อะ บนนี้มีผีเสื้อเป็นฝูงๆเลยล่ะ?” ยุยระเอ่ยขึ้นทันที และเป็นไปตามแผน เรย์ลินน์หูผึ่งพร้อมลากทุกคนขึ้นมาจากหลุมได้อย่างน่าตกใจ!

 

 

“ใจเย็นๆ” เซอร์คอนเอ่ยขึ้น...

 

“.....เอ้า.....เร็วเข้าๆ มันจะบินหนีไปแล้วนา...”

 

 

และแล้วเรย์ลินน์ก็หอบเพื่อนทั้งหน่วยขึ้นมาถึงด้านบนอย่างปรอดภัย....

 

 

“ตอนนี้มีสองขวดแล้วสินะ”

 

มองอีกสองหลุม ... มองอ.เอมิล

 

“ข้าลงไปเองไม่ได้ ฝากท่านด้วยแล้วกัน” เซอร์คอนตบไหล่อาจารย์อย่างแผ่วเบา... “ข้าคอยดึงเชือกอยู่ ฝากเอาขวดมาด้วยละ”

 

 

 

 

 

 

ว่าแล้วยุยระก็...

 

 

 

 

 

ผลั่ก!

 

 

“เฮ้ยยยยยว์”

 

 

อาจารย์เอมิลร้องลั่น พร้อมกับหน้าโขกดินดังปั้ก....

 

ดูเหมือนจะมึนๆอยู่ซักพักก่อนจะเริ่มเอาเท้าคุ้ยๆดินหาขวด หน้าตาก็ดูเคร่งเครียด แค่เอมิลก็ยังไม่ย่อท้อ(...) เอามือคลำๆดินไปซักพักก็หาขวดเจอเเล้วหยิบขึ้นมา

 

 

 

“เจอเเล้วววววว”

 

 

 

อาจารย์เอมิลแหกปากลั่นเพื่อป่าวประกาศว่ากุวิน...

 

 

 

ทันทีที่เห็นเช่นนั้น เซอร์คอนก็ไม่รีรอที่จะดึงจนอ.ขึ้นมาจากหลุม โดยมีคนอื่นๆช่วยดึงด้วย

 

 

 

 

แต่จู่ๆ

 

 

 

 

เอมิลเดินไปบีบมืออ.ยุย พร้อมกับยิ้มคล้ายกับพยายามบอกว่า

 

 

ไม่ต้องผลักข้าเเล้วนะย์ลงเองล่าย... 

 

 

โดยที่ยุยระส่งสายตากลับไป..

 

 

จะลงก็รีบๆลงนะครับ 

 

 

จ่ะ... รีบก็รีบ... 

 

 

 

 

 

ว่าแล้วอาจารย์เอมิลก็ลงไปอีกหลุม...

 

 

ทันทีที่เท้าไปเหยียบซัมติงเเข็งๆเข้า…

 

 

“ดึงเบยยยข้าเจอขวดเเล้วววววววววววววว”

 

 

จบอีเว้นท์นี้ข้าจะลาหนึ่งเดือน... 

 

 

“อ.เอมิลได้ขวดแล้ว! ดึงเลย!!” ยุยระตะโกนขึ้นพร้อมกับเหล่าเบดิเวียรี่ช่วยกัน

 

 

“เอาล่ะ ! มาเปิดดูกันเถอะ” ยุยระเอ่ยขึ้นพร้อมกับเซอร์คอนที่รีบหยิบกระดาษออกมาดู คนอื่นๆที่คอยดูแลขวดก็ต่างหยิบกระดาษในขวดออกมา

 

 

“จงกลับไปที่จุดเริ่มต้นแล้วเดินตรงไปถึงชายป่า”

 

 

 

 

 

 

 

แต๊งงงงงง กิ้วววววว ทีชชชชช เชอรรรรรรรรร์

 

 

 

 

 

 

 

ให้พวกข้ามาไกลขนาดนี้เพื่อสิ่งใดกัน....

 

 

 

 

 

“ ยุงเยอะนัก.. ระวังนะย์,,” จู่ๆเอมิลก็พูดขึ้นพร้อมไล่ตบยุงอย่างสนุกมือ...

 

 

 

 

ไม่นาน...

 

 

 

 

อาจารย์กับนักเรียนก็ได้พบหน้ากัน...

 

 

 

สวัสดีขอรับ... #พร่อว์สินิกซ์

 

 

 

ก่อนที่จะเริ่มการประทะกัน หางตาของฟินิกซ์ก็ได้สังเกตเห็นกัน...

 

อาจารย์เอมิล...

 

 

ที่กำลังเอาคางเกยหัวเเมวน้ามหน้าฟินว์ไม่สนอัลไรย์เเล้ว

 

 

 

 

 

.............

 

 

 

 

 

 

เหมือนระฆังยกที่นึ่งดังขึ้น เซอร์คอนลากเพื่อนไปเข้าไปหาอาจารย์พร้อมเอาด้ามทวนฟาดให้ทวนหลุดจากมืออาจารย์เซนเซรัสด้วยสปีดเต่า...

 

 

 

 

 

พรึ่บ

 

 

 

 

 

 

แต่แล้วอาจารย์เซนเซรัสก็ก้มลงต่ำพร้อมเตะฝุ่งให้กระจายใส่เหล่าเบดิเวียร์และเริ่มขัดขาคนที่ยืนอยู่ริมเต็มแรง

 

ถึงแม้จะเห็นอาจารย์มาใกล้และพยายามโยนเชือกไปรัดคออาจารย์ไว้ แต่เซนเซรัสก็สามารถใช้ทวนปัดเชือกทิ่งได้อย่างรวดเร็ว

 

 

หลังจากที่พยายามจับอาจารย์เซนเซรัสด้วยเชือกแล้วไม่สำเร็จ เหล่าเบดิเวียร์ก็ตัดสินใจที่จะเข้าไปบวกอาจารย์ตรงๆ ด้วยสภาพที่อ่อนแลและเหนื่อยล้า แม้ว่าขาจะผูกติดกันก็จะเสี่ยง

 

แต่ทว่า..

 

 

 

 

 

ผลั่ก!

 

 

 

 

ทันทีที่โดนลาก ฟินิกซ์ก็ล้มผลั่กลงไปและพบว่าข้อเท้าถูกเชือกบาดจนเป็นแผลถลอกจนได้เลือด...

 

แม้ว่าเซอร์คอนจะพยายามพยุงให้ลุกขึ้น... แต่ก็ดูเหมือนเจ้าตัวจะล้มลงไปอีก...

 

 

 

 

“เกมจบแล้ว”

 

 

เสียงของเซนเซรัสแผ่วมาตามลมก่อนที่ที่เขาจะตัดเชือกของตัวเองทิ้งเสีย...

 

 

“รีบพาคนเจ็บไปหาหมอ”

 

“ คะแนนบ้านมันไม่ได้สำคัญขนาดจะปล่อยให้แผลติดเชื้อหรอกนะ”

 

 

ว่าแล้วเซนเซรัสก็ไม่รอช้าที่จะหิ้วคนเจ็บไปขังไว้ในคลินิคอย่างโหดร้าย....

 

 

“ การบ้านวิชาวิถีอัศวินของหน่วยเบดิเวียร์จะยาวกว่าหน่วยอื่น2เท่า”

 

 

 

 

 

 

 

จบ!!! !!! !!!

 

 

 

 

ขอขอบคุณ!!! อาจารย์ทั้งสามท่าน เซนเซ ยุยระ และ เอมิล เหล่าเบดิเวียร์ทุกท่าน รวมไปถึง ผีเสื้อ กบ แมวน้ำ และ ยุง (?)

 

เย้!

 

อัพใหม่ไม่เกรียนแล้วนะ ไม่ยาวด้วยนะ รักแม่งานนะคะน้วย #ดอท...

 

 

 

 

มาต่อกันด้วยเรื่องรูปหน่อยดีกว่า #มันก็ไม่ได้เยอะแยะอะไรมากมายหรอกนะ…

 

ใคร....

 

ย้อนกลับไปดูอีกทีนะแล้วบอกว่าใคร...

 

 

 

ฟินิกซ์ดีไซด์เริ่มแรกไง!!

 

ไม่เจอกันนานเปลี่ยนไปเยอะนะคะที่รัก....

 

 

ต่อ...

 

 

แค่กำลังคิดว่าถ้าเกิดว่าลูกชายกับเขยไฟว์กันขึ้นมาก...

 

 

กรี๊ดดดดดดด เอสเอ็มอย่างงี้หนูช๊อบชอบ #พร่อง!

 

ชั้นเน้นตาเขยมากไปใช่มั้ย ขีดไปขีดมาดำเป็นแพนด้าเลย YwY

#นายใช่มั้ยที่เอาอายลายเนอร์ชั้นไปเฟอร์กัส #มั่ยส์นะ

 

 

หมดแล้ววววววว!!


แอ่นด์ แต๊งงงง กิ้วววว ทีชชช เชอรรรร์

 

สุดท้าย...

 

 

อังคารนี้เปิดเทอมแล้วว๊อยยยยยยยย!!!!!!!!!!

เตรียมตัวยืนเรียน

และ

คัด500จบทุกวันจันทร์ อังคาร และพุธ orz

 

 

ปล.ก๊อปจากเวิร์ดมาด้วยฟ้อน Tahoma ขนาด 10 เอ็นทรี่นี้ยาวถึง 14 หน้ากระดาษเอสี่......

ปล.2 ทำอะไรผิดพลาดคงไม่แก้แล้ว... #เวลาคงจะหมดไปกับการคัด500จบที่ว่านั่น

 

 

 

ด่าโหยววววววววววววววว

ด่าโหยวพร่องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

 

Comment

Comment:

Tweet