005 : [S.M.U] hAlloween EveNt At SMU 2

posted on 15 Dec 2011 20:52 by sevengirl7
 ขอขอบคุณผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ

 
 
**เอ๋อใส่เอ็กทีนก่อนอย่างแรก**
คลื่น...ความถี่...บลาๆๆๆ #อะไร
 
มึนครับ ข้าก็แต่งแบบเมาๆ
ง่วง แต่อยากอยู่ดึก เพราะพรุ่งนี้หยุด โฮ่ล่า
 
คงจะอดไปซ้อมเพราะว่าที่บ้านมีงานทำบุญ เฮ **ดีใจ#เลว
 
งานการไม่ได้เยอะอย่างที่คิดแฮะ เหมือนจะเยอะ แต่ว่างแล้วทำ ว่างแล้วทำ
ก็ไม่เยอะท่าที่ควร...
 
แต่มันติดที่ว่าขี้เกียจนี่สิ #แย่ห์
 
บ่นเยอะไปสินะ... **ปิดกล้องตัดไปสมูว์ซะ**

 

ความรู้สึกสุดท้ายของผม.....

คือป้ายหนักๆของอาจารย์โฟโน่ที่ฟาดลงมากลางหลังผม และมือของพี่ยูสะที่ผลักผมจนกลิ้งโค่โล่ไป

 

 

ต่อจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้น...เกิดอะไรขึ้น....

 

 

 

 

 

ร่างของนายทหารหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นช้าๆ โดยที่ไม่เซ ไม่เป๋ ถึงแม้จะบาดเจ็บมากแล้วก็ตามที

 

“นักศึกษา....หยุดอยู่แค่ตรงนั้น....แหละครับ....” โฟโน่เอ่ย แต่นายทหารกลับพุ่งเข้าใส่อาจารย์พยาบาลพร้อมกับซัดหมัดหนักๆใส่ โชคดี อาจารย์พยาบาลตวัดป้ายเหล็กของเขากลับมาป้องกันหมัดของนักศึกษาพยาบาลไว้ทัน แต่เขาอาจจะชะล่าใจมากเกินไปจนถูกคว้าผมเอาไว้ได้ โฟโน่โดนกระชากผมอย่างแรง นายทหารล๊อคคออาจารย์ประจำสาขาของตนก่อนจะจับเขวี้ยงข้ามไหล่ไปกระแทบกำแพงอย่างแรง

 

“เฮ้! นักศึกษาโอบอม นายทำอะไรของนาย!” เมลที่หันไปเห็นโฟโน่ถูกจับเหวี่ยงไปกระแทกกำแพงก็ถึงกับชะงักไปจนไม่ทันได้ระวังหมัดของนักเรียนทหารที่ซัดเข้าท้องของเขาอย่างแรง ร่างของอาจารย์ตัวเล็กกระเด็นไปกระแทกอ.ออททั่มที่เตรียมรับ แต่ก็ต้องล้มไปด้วยกันเสียอย่างนั้น

 

โครม!

 

“อั่ก!”

 

“หึหึหึหึ.....”

 

นายทหารหัวเราะอย่างพอใจ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองผู้คนรอบๆอย่างกระหายเหยื่อ ราวกับสติเมื่อครู่กระจัดกระจายไปเสียหมดแล้ว เขาเลียริมฝีปากก่อนจะแสยะยิ้ม มือทั้งสองข้างยกขึ้นดัดนิ้วเสียงกระดูกดังกอรบแกรบจนดูน่ากลัว

 

“เจ้านั่นมันคงบ้าไปแล้ว” สาวหน้าหล่อโยจิเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิด เธอคว้าลูกธนูออกมาก่อนจะจัดการง้างกับคันธนูอย่างมีสมาธิ เธอเล็ง และปล่อยลูกธนูออกไปอย่างแม่นยำและรวดเร็ว แต่นายทหารกลับคว้าลูกธนูไว้ได้ด้วยมือเปล่าก่อนจะพุ่งเข้าใส่โยจิพร้อมลูกธนูที่ปักลงบนไหล่เธออย่างแรง สาวร่างสูงสถบก่อนจะจัดการตีศอกใส่นายทหารที่หลบได้อย่างสบายๆ

 

“ขอโทษด้วยนะนักศึกษา...” โฟโน่ที่ดักรอมานาน หวดป้ายไปยังนักศึกษาวิชาทหารอย่างจัง จนหน้าหงายกระเด็นไป แต่ก็ดีดตัวกลับมาเตะเข้าก้านคออาจารย์พยาบาลอย่างจัง

 

“ท...ทุกคนครับ! ทุกคน! ระวังแม่งป่องไว้นะครับ มันจะทำให้ทุกคนกลายเป็นซอมบี้ไป!” วินด์วิ่งหน้าตาตื่นมาตะโกนแจ้งข่าวลั่น ทุกคนถึงกับชะงักไป

 

“อะไรนะ....” ยูสะชะงักไป

 

“มีอะไรรึเปล่านักศึกษาอายูซาว่า” เมลวินเอ่ยถาม ยูสะผ่อนลมหายใจยาวก่อนจะตอบอาจารย์ผู้บอบบางด้วยสีหน้านิ่งเฉย

 

“เจ้านั่น...โดนแมงป่องต่อยเข้าที่ไหล่ซ้าย” เมลวินชะงักเมื่อเหลือบไปมองแผลใหญ่ที่ไหล่ซ้ายของนึกศึกษาพยาบาล จนถึงกับหน้าซีดไป วินด์ที่ยืนหอบอยู่ ทิ้งตัวพิงกำแพง แต่ก็ต้องชะงักและก้มหลบหัวซุกหัวซุนเมื่อนายทหารพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกับฟาดขายาวๆเข้าเสาจนปูนแตก

 

“งั้นก็จะการมันให้จบๆไปเลยสิคะ” โยฮันนาเตรียมดาบ พร้อมที่จะปิดชีพ “ซอมบี้” ตรงหน้า

 

“ไม่ได้นะ! ทุกคน! เราจะฆ่าเค้าไม่ได้นะ” อาจารย์เมลวินประกาศลั่น

 

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? นักศึกษาโอบอมกลายเป็นซอมบี้ไปแล้วนะ มันก็คงไม่ต่างอะไรจาก....จากศพเดินได้” ออททั่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่มองเสาปูนแตก

 

“มันต้องมีอะไรซักอย่างสิ....อย่างเช่นเซรุ่ม....จับเค้าไว้ซะ จัดหมอนั่นมัดไว้! ระวังตัวกันด้วยล่ะ”

 

“น่ารำคาญชะมัด....” ยูสะบ่นก่อนจะหันหลังกลับ แต่ที่ไม่ทันจะได้ก้าวไปไหน นายทหารก็พุ่งเข้ามาคว้าผมเธอไว้ก่อนจะกระชากไปกระแทกกำแพงอย่างแรง

 

“อึ่ก! ชิท อะไรวะ” เธอตวัดขากลับมาเตะเข้าข้างเอวศตรูอย่างแรง แต่กลับกลายเป็นว่าไม่เกิดผลใดๆทั้งสิ้น นายทหารแสยะ

 

“เอ็งมันบ้าไปแล้วแน่ๆ!” ยูสะง้างมือเปล่าขึ้นสูงก่อนจะหลับหูหลับตาหวดเต็มแรง

 

เพี้ยะ!

 

ใบหน้าของนายทหารหันไปตามแรงตบ จนถึงกับเซถอยหลังและยอมปล่อยมือจากเธอไป แต่ดูเหมือนเหตุการณ์กำลังจะสงบลง ทุกสิ่งนั่งงัน จางโอบอมแน่นิ่งไป

 

“ป...ปวดหัวจัง....อึ่ก...” อาการเวียนหัวอย่างหนักโจมตีเข้ามาหลังจากที่ได้สติกลับมาไม่นาน ทำให้เขาเซจนแทบล้ม เอลฟ์แมนที่ขับรถมาพร้อมโซ่ที่ อาจารย์ออททั่มวิ่งเข้าไปจับปลายโซ่อีกข้างและจัดการมัดร่างของหนักนักเรียนทหารไว้ทันก่อนที่เค้าจะกลับมาคลุ้มคลั่งอีกครั้ง

 

“อย่างงั้นแหละ!” เมลวินร้องด้วยความดีใจ

 

นายทหารยังคงพยายามดิ้นพรางกัดฟันกรอด เรื่องราวดูเหมือนจะกลับมาสงบอีกครั้ง....อาจจะสิ้นสุดอยู่เพียงเท่านี้...หรือเปล่านะ...

 

 

เด็กสาวผมเทาเกือบดำผู้มีดวงตาข้างขวาที่บอดสนิทได้ยืนหลบอยู่หลังเสามานานแล้วค่อยๆระบายลมหายใจออกยาว...

 

“ไอหน้าไหน....มันทำให้นายต้องเป็นอย่างนั้นกันจาง...บอกชั้นซิ” เธอควงไม้เรียวพรางบ่นพึมพำ ทั้งโทษตัวเอง ทั้งขอโทษไปเรื่อยๆเปื่อย..โดยที่คงจะไม่มีใครได้ทันสังเกตุ

 


ปล.กันเบาๆ : เอาโบมโผล่มาเฉยๆ ไม่ตีมอนหรอกค่ะ #แย่ห์


Comment

Comment:

Tweet

ถ้าโอบอมได้สติกลับมาท่าจะระบมไปทั้งตัว....

โดนรุมอัดซะขนาดนั้น

ขอให้โชคดีนะคะโอบอม...^^;;;

#1 By F.I.N. on 2011-12-16 21:23